İkinci Şans

İkinci bir şans kazanmak kızım,

İlk şansı kaybetmek demektir.

Bize de öyle oldu...

Öyle bir şey oldu ki

Çocuk, dostu düşmanı bir kenara fırlattı.

Ben de o zaman öğrendim,

İkinci hayat kızım, ilkinde ihanete uğramak değil,

İlkine ihanet etmekmiş...

Bıraktım

Sayıyordum seninle geçen güzel günleri,
(Bir, iki, üç, dört, beşşş ...)
Sayıyordum seninle geçen güzel ayları,
(Bir, iki, üç, dörttt ..)
Sayıyordum seninle geçen güzel yılları,
(Bir, iki, üççç .)

Sonra sen gittin.

Şimdi yeniden sayıyorum,

Sensiz geçirdiğim günleri,
(Bir .)
Sensiz geçirdiğim ayları,
(Bir, iki ..)
Ve
Sensiz geçireceğim yılları,
(Bir, iki, üç ...)

Ellerimle Gördüm, Öldüm..

Seni gördüm.
Boş gözlerle bakıyordun.
Yalnızdın, düşünüyordun.
El uzattım, tuttun ve bıraktın..

Seni gördüm.
Gözlerin biraz da olsa gülüyordu.
Yalnızdın, çalışıyordun.
El uzattım, bakmadın ve gittim..

Seni görmedim.
Gözlerinden yaş akıyormuş.
Özlemişsin, söylememişsin.
El uzattın, tuttum, sarıldım..

Seni gördüm.
Gülüyordu gözlerin.
Yalnız değildin, sarıldın, mutluydun.
El uzattım, tuttun, tuttum.

Ve seni gördüm,
Gözlerim ağlamaklı.
Yalnızdım, düşüyordum.
El uzattım, tutmadın ve öldüm..

Sessiz Fotoğraflar: Siktiret

Sessiz Fotoğraflar: Siktiret: Çok sevdiğim anlar oldu hayatta, çok sevdiğim için gittiler. Az sevdiğim günlerde daha çok seven birine gittiler. Mükemmeldim çok oldu,...

Bir Ayrılış Hikayesi

Erkek kadına dedi ki:
-Seni seviyorum,
ama nasıl,
avuçlarımda camdan bir şey gibi kalbimi sıkıp
parmaklarımı kanatarak
kırasıya
çıldırasıya...
Erkek kadına dedi ki:
-Seni seviyorum,
ama nasıl,
kilometrelerle derin, kilometrelerle dümdüz,
yüzde yüz, yüzde bin beş yüz,
yüzde hudutsuz kere yüz...
Kadın erkeğe dedi ki:
-Baktım
dudağımla, yüreğimle, kafamla;
severek, korkarak, eğilerek,
dudağına, yüreğine, kafana.
Şimdi ne söylüyorsam
karanlıkta bir fısıltı gibi sen öğrettin bana..
Ve ben artık
biliyorum:
Toprağın -
yüzü güneşli bir ana gibi -
en son en güzel çocuğunu emzirdiğini..
Fakat neyleyim
saçlarım dolanmış
ölmekte olan parmaklarına
başımı kurtarmam kabil
değil!
Sen
yürümelisin,
yeni doğan çocuğun
gözlerine bakarak..
Sen
yürümelisin,
beni bırakarak...
Kadın sustu.
SARILDILAR
Bir kitap düştü yere...
Kapandı bir pencere...
AYRILDILAR...

Nazım Hikmet RAN